Hoera! De postbode heeft net mijn tweede boek 'Azureï' gebracht. Het is prachtig gedrukt en ik ben er helemaal trots op. Van alles wat ik ooit geschreven heb, is dit boekje me het meest dierbaar. Omdat het op zo'n bijzondere manier ontstaan is, en een intentie in zich draagt om het concept 'boek' voorbij zijn grenzen op te rekken. Het wil niet alleen gelezen worden, het wil ook ervaren worden. Azureï zal zich met en door het boek met iedere lezer persoonlijk verbinden. En ik hoop dat daar mooie bewustzijnservaringen uit zullen ontstaan. 

Na drie dagen Facebookloos leven, kan ik melden dat ik het niet eens mis. Het helpt waarschijnlijk dat ik me kan uitleven op Twitter. Ik geniet daar van de ruimte die ik voel om uiting te geven aan mijn manier van waarnemen en hoe ik daar in mijn denken mee speel. Lekker snel en associatief. Als ik los ga op Twitter, moet ik mezelf op een gegeven moment dwingen om iets anders te gaan doen. Want ik zou zonder problemen 24 uur per dag kunnen tweeten. De bron die daar aangeboord wordt, kent geen grenzen.

Ik begin te wennen aan mijn nieuwe perceptie en de mogelijkheden ervan. Gisteravond had ik een geweldige bewustzijnservaring samen met Silvia. Het is lastig om de 'plek' waar we waren te benoemen. Omdat geen menselijke woorden recht doen aan de aard van bewustzijn. Maar het voelde als ergens halverwege focus en essentie. Daar hadden we contact met anderen die we kennen. Het was alsof ze een voor een 'aanklopten' in mijn aandacht. Daarna konden we met ze communiceren, talig en in voelen, zien en weten.

Er zijn weer wezenlijke dingen in mij aan het veranderen. Heftig, maar heel erg gewenst. Dan mis ik je armen, de veilige koestering waar ik altijd welkom ben. Maar misschien kan ik niet anders dan hier zonder jou doorheen. Zelf en alleen. Omdat het zo heel erg over mij gaat. En mijn willen hierin zich niet laat delen.

Ik ben op weg om afscheid te nemen van de verdeeldheid in mezelf. De scheiding die ik heb gedefinieerd tussen mijn lagere en hogere zelf. Hoewel ik erg gehecht ben aan het spel van interactie dat ik speel met mezelf, en het me houvast en focus heeft gegeven in het mens-zijn, wil ik mezelf opnieuw definiëren. Als heel en geïntegreerd. Het verschil en de afstand tussen mijn fysieke en niet-fysieke zelf is aan het verdwijnen. Daarmee zal ik eenheid in mezelf gaan ervaren. Want dat is wat ik wil.

Op een dag zei Dimitri 'Ik ben uitgenodigd door een cabaretier om naar zijn voorstelling te komen kijken. Ik wil hem jouw boek geven.' Ik begon een beetje te sputteren wat een cabaretier nou met mijn boek moest. Maar Dimitri, die zich zelden iets aantrekt van mijn gesputter, zei 'Hij is bezig met bewustwording en ik heb het gevoel dat hij jouw boek zal waarderen.' En of ik dan ook een boodschap voor hem in het boek wilde schrijven. Met een vooruitdanmaar ging ik de cabaretier googlen want ik had nog nooit van hem gehoord, hoewel hij echt wel beroemd was van televisie enzo. Toen ik wat fragmenten van hem op Youtube gezien had, concludeerde ik dat hij erg grappig was en bonuspunten verdiende omdat hij Brabander bleek te zijn.