“Fear is the path to the dark side. Fear leads to anger. Anger leads to hate. Hate leads to suffering.”

Ik herinnerde me opeens een waardevolle tekst die Tom ooit geschreven had over depressie. Ik heb hem gevraagd of ik die als gastblog mocht delen. 'Natuurlijk' zei Tom. Toen ik de tekst opnieuw las, bleek hij nog treffender dan ik me herinnerde. Aan het einde ervan moest ik huilen. Diepe tranen van onvermogen dat geen bodem heeft. Depressie was strak verweven met onze relatie, en had een onvermijdelijk destructieve invloed. Tom legt helder uit waarom dealen met depressie zo ontzettend moeilijk en klote is. En ook al concludeert hij terecht dat je er als liefhebbende ander niets aan kunt veranderen, toch blijf ik daar moeite mee hebben.

Gastblog geschreven door Tom de Kok.

Er is weinig pijnlijker dan je realiseren dat je een ander niet kunt helpen. Als iemand echt met zichzelf in de knoop zit en niet meer openstaat voor suggesties en support van buitenaf, dan is op dat moment de deur gesloten. Niemand krijgt ‘m dan nog open. Alleen als de persoon in kwestie daarvoor kiest, gaat ie weer op een kiertje. Maar dat is meestal gelijk het einde van de depressie.

Ik wil je dit schrijven omdat ik genoeg heb van alle spelletjes. En ik ze zelf net zo hard speel, alleen op een andere manier en om andere redenen dan jij. Ik wil echt en oprecht zijn. Als dat betekent dat ik daarmee de ultieme kwetsbaarheid toelaat, dan maar. Dit is wie ik ben. Ik heb geen zin meer om dat te ontkennen of te verstoppen.

Ergens onderweg dacht ik 'Volgens mij heb ik gewoon een voorkeur voor contrast'. Als verklaring voor de steeds weer heftigheid van mijn ervaren. En dat ik liever heb dat mensen over al die shit zeggen 'Ja, dat past bij jou' dan dat ze me rust en vrede toewensen. Want rust is saai en dat kun je nog altijd in vrede doen als je dood bent. Heel lang zelfs. Dus ik vind het dan zonde daar mijn leven aan te verspillen.

Goddamn!
Dit is voor het eerst dat ik respect heb voor een kerkpersoon. Diep respect zelfs.
Dat alle christelijke schaapjes deze herder mogen volgen. Amen.

“Ik ben nu in een afkickkliniek. Vrijwillig heen gegaan.”

Die had ik niet verwacht. Niet eens kunnen hopen. Als liefde een jaar lang vraagt om volledige acceptatie en eindigt bij mijn grens daarin, dan is er niets meer buiten twee onvermogens die elkaar uitsluiten. En toch vond ik die verrassende nieuwe mogelijkheid op een dag in mijn mail.

Dit is moed. Dit is persoonlijke integriteit.
Dit gaat over hoe vrijheid niet kan bestaan zonder dat we verantwoordelijkheid nemen voor de wereld waarin we leven. 
En verder is waar het over gaat echt en rete-eng.
Daarom vraag ik je te kijken en te delen. Transparantie rules.

Faalangst was heel lang een goeie vriend van me. Niet de fijnste die je je kunt voorstellen, maar wel zo eentje die je lastig weer uit je leven krijgt als hij er eenmaal is. Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe vriendin. Ik moet erg wennen aan haar verschijning, maar ze bevalt me wel. Laat ik haar ambitie noemen. Dan moet je niet denken aan de krampachtige carrière-geile kokerrokjes-variant, maar meer het blije type dat vindt dat ze iets waardevols te delen heeft met de wereld. Ze krijgt het voor elkaar om de faalangst te oversprankelen. Die zich daardoor merkbaar aan het terugtrekken is. Waar ik haar erg dankbaar voor ben.

Zij deelden een geheim. Dat hen los liet bestaan van de rest van de wereld. Om hen heen was altijd een onzichtbare sluier. Die het geheim omsloot. En tegelijk verborgen hield. Daarom konden hun bewegingen gezien worden. Maar nooit begrepen.