Er zijn weer wezenlijke dingen in mij aan het veranderen. Heftig, maar heel erg gewenst. Dan mis ik je armen, de veilige koestering waar ik altijd welkom ben. Maar misschien kan ik niet anders dan hier zonder jou doorheen. Zelf en alleen. Omdat het zo heel erg over mij gaat. En mijn willen hierin zich niet laat delen.

Ik ben op weg om afscheid te nemen van de verdeeldheid in mezelf. De scheiding die ik heb gedefinieerd tussen mijn lagere en hogere zelf. Hoewel ik erg gehecht ben aan het spel van interactie dat ik speel met mezelf, en het me houvast en focus heeft gegeven in het mens-zijn, wil ik mezelf opnieuw definiëren. Als heel en geïntegreerd. Het verschil en de afstand tussen mijn fysieke en niet-fysieke zelf is aan het verdwijnen. Daarmee zal ik eenheid in mezelf gaan ervaren. Want dat is wat ik wil.

Op een dag zei Dimitri 'Ik ben uitgenodigd door een cabaretier om naar zijn voorstelling te komen kijken. Ik wil hem jouw boek geven.' Ik begon een beetje te sputteren wat een cabaretier nou met mijn boek moest. Maar Dimitri, die zich zelden iets aantrekt van mijn gesputter, zei 'Hij is bezig met bewustwording en ik heb het gevoel dat hij jouw boek zal waarderen.' En of ik dan ook een boodschap voor hem in het boek wilde schrijven. Met een vooruitdanmaar ging ik de cabaretier googlen want ik had nog nooit van hem gehoord, hoewel hij echt wel beroemd was van televisie enzo. Toen ik wat fragmenten van hem op Youtube gezien had, concludeerde ik dat hij erg grappig was en bonuspunten verdiende omdat hij Brabander bleek te zijn.

Hoe kan ik woorden geven aan wat jij voor mij betekent? Terwijl ik tegelijk weet dat jij daarvoor geen woorden nodig hebt. Ons ervaren zegt genoeg.

Ik kan me nog herinneren dat toen ik je de eerste keer ontmoette, ik moeite met je had. Misschien omdat we elkaars tegenpolen zijn. Ik de vage witte wind, jij de aardse gele mens. Daarna hadden we sporadisch en afstandelijk contact. Maar op een gegeven moment vonden we elkaar weer. En werd ons contact intiemer. Heel erg de bedoeling. Want we hadden iets bijzonders te ontdekken met en in elkaar.

Uit Sekte! en de KeerFabriek is een nieuw idee ontstaan. Ik noem het '13'.

13 is een netwerk dat geïnspireerd is door wat ik het 'Atlantis-bewustzijn' noem. Je kunt Atlantis zien als geschiedenis of als mythe, maar ik zie het liever als een idee, een visie voor de richting waarin we ons als mens kunnen ontwikkelen. Als we daarvoor kiezen. Mijn interpretatie van het Atlantis-bewustzijn heb ik verwerkt in 'Herinnering aan Mij'. Je kunt een stukje daarvan lezen bij 'Over Atlantis'.

'Wat je aandacht geeft groeit.'

Dit is een achterhaalde 2012-onliner. Aandacht kan helemaal niks laten groeien. Want aandacht is waarneming, de keuze van ervaren. Die niet scheppend is maar manifesterend. Wat je aandacht geeft groeit niet, wat je aandacht geeft is wat je ervaart.